ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΑ ΛΥΚΕΙΑ
Σ
|
ήμερα πήγα στα Λύκεια. Βρήκα τη πόρτα κλειδωμένη. Με λουκέτο. Ένας άγνωστος ασπρομάλλης, κύριος συζητούσε με μια μαθήτρια που ήθελε να
βγει έξω και της εξηγούσε ότι απαγορεύεται. Με ρώτησε ευγενικά ποιος είμαι και
τι θέλω. Όταν του είπα ότι είμαι σχολικός
σύμβουλος και έχω ραντεβού με τον Διευθυντή του 2ου μου
άνοιξε την πόρτα και πέρασα. Στην επιστροφή που με συνόδευσε ο Διευθυντής,
διαπίστωσα ότι έπρεπε να έρθει ο φύλακας να μας ανοίξει. Ούτε ο Διευθυντής του
σχολείου δεν είχε κλειδί!
«Φλας-μπακ», Μάρτης 2014.
Μια συνάδελφός μου, από την Κεντρική Μακεδονία, που είχε έρθει για
κάποιες διαλέξεις στο Νησί, ήρθε να με βρει και της πρότεινα να επισκεφθούμε τα
Λύκεια. Διαφορετικές συνθήκες τότε.
Πόρτες ανοιχτές, γονείς, μαθητές ,εξωσχολικοί περιφερόμενοι, μια κίνηση που δεν
κόπαζε, ούτε όταν χτυπούσε το κουδούνι για μάθημα. Οι εκπαιδευτικοί βέβαια,
βλέποντας ένα καινούριο πρόσωπο, από «πιο κεντρική» περιοχή, έβγαλαν την αγωνία
τους για ενημέρωση και μας τάραξαν στις ερωτήσεις, όχι τόσο για επιστημονικά
θέματα, όσο για την αξιολόγηση, «αυτοαξιολόγηση» κ.λπ. Η ώρα πέρασε γρήγορα και
όταν στην αναχώρηση, την ρώτησα πως της φάνηκε το κλίμα στα σχολεία, περίμενα
κάτι άλλο ν’ ακούσω. Όμως αυτό που μου είπε, θα το θυμάμαι για πάντα.
–Καλά ήταν, όμως
γιατί τόσος κόσμος μέσα στην αυλή και έξω από το σχολείο;
Τι μπορούμε να κάνουμε, είχα σκεφτεί τότε. Σχολικοί φύλακες
δεν υπάρχουν (είχαν απολυθεί), ο Διευθυντής πρέπει να είναι στο γραφείο του, οι
καθηγητές στο μάθημά τους. Ποιος να φυλάει την πόρτα; Εξ άλλου μαθητές Λυκείου
είναι, μεγάλα παιδιά, υπεύθυνα. Δεν έχουν φόβο.
Έκανα λάθος και το διαπίστωσα 2 μήνες αργότερα. Ήταν τότε
που πηγαίναμε να ψηφίσουμε. Οι παραδόσεις στα σχολεία ολοκληρώνονταν. Όταν
έφτασα σπίτι, η μάνα μου στο Χωριό είχε βάλει στη διαπασών την τηλεόραση -δεν
ακούει πια, είναι 85- με την εκπομπή της κας Σ., και άθελά μου άκουσα τη φωνή
ενός δύστυχου πατέρα, να περιγράφει την τραγική κατάσταση του γιού του, μαθητή
του 2ου Λυκείου, που βρισκόταν στην εντατική του τοπικού
Νοσοκομείου, μετά από φιλονικία με άλλο μαθητή, του ίδιου σχολείου, έξω στο
δρόμο, εν ώρα… μαθήματος. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να περιγράψω την συνέχεια
(αγωνία μήπως δεν συνέλθει το παιδί, αγωνία για την υγεία του, αγωνία για
πιθανά αντίποινα, αστυνομίες , εισαγγελείς, τηλέφωνα σε αρμόδιους και
αναρμόδιους, Ε.Δ.Ε. κ.λ.π.)
Επιστροφή στο παρόν. «- Σας έστειλαν σχολικό φύλακα;» ρωτάω
με ελπίδα τον Διευθυντή. «-Όχι» μου λέει. Απλά γύρισαν κάποιοι με απόφαση του
Δικαστηρίου και θα υπηρετήσουν για τρείς μήνες. Τότε θυμήθηκα ότι πράγματι,
ορισμένοι σχολικοί φύλακες είχαν δικαιωθεί από τα δικαστήρια, καθώς το μέτρο
της απόλυσης ήταν οριζόντιο, δεν είχε προηγηθεί
αξιολόγησή τους και συνεπώς κρίθηκε άδικο.
Κάποιες λοιπόν, από τις μέχρι τώρα προγραμματισμένες
απολύσεις στο Δημόσιο, δεν προχώρησαν. Έληξε το θέμα εδώ; Όχι, γιατί πρέπει να
απολυθούν κι’ άλλοι. Όχι μόνο για να αναπληρώσουν αυτούς που γύρισαν με
δικαστικές αποφάσεις, αλλά γιατί κατά τους δανειστές μας το Ελληνικό Δημόσιο είναι ακόμα « διογκωμένο»
και χρειάζεται να γίνει πιο «ευέλικτο». Τώρα πρέπει όμως η δουλειά να γίνει
σωστά και όχι «αρπακολατζίδικα», όπως πριν . Να μην μας τους στέλνουν τα
δικαστήρια ξανά πίσω. Πρέπει να προηγηθεί αξιολόγηση!
Όσοι παρακολούθησαν
τα σεμινάρια του ΥΠΑΙΘ το
τελευταίο διάστημα και μελέτησαν εμβριθώς τις «ρουμπρίκες» αξιολόγησης των
εκπαιδευτικών, δεν μπορεί να μην αναρωτήθηκαν εάν είναι σωστό ο εκπαιδευτικός
να βαθμολογείται με τα ίδια κριτήρια αν κάνει μάθημα στο Νηπιαγωγείο ή στην
κατεύθυνση της Γ ΄ Λυκείου και σε τι επιτέλους θα βελτιωθεί η Δημόσια
Εκπαίδευση, αν οι εκπαιδευτικοί εφαρμόσουν αυστηρά τους κανόνες βάσει των
οποίων βαθμολογούνται και γίνουν τελικά όλοι «εξαιρετικοί» για την Υπηρεσία.
Για το δεύτερο ερώτημα η απάντηση είναι «σε τίποτα», αλλά πρέπει να υπάρχει
σύστημα «αξιολόγησης» για το λόγο που αναφέραμε παραπάνω, όσο για το πρώτο ερώτημα,
προφανώς ο τρόπος αξιολόγησης πρέπει να είναι ο ίδιος, ώστε να μπορεί να
βαθμολογηθεί ο εκπαιδευτικός, από ένα όχι απαραίτητα εξειδικευμένο
υπάλληλο, που θα απαιτηθεί αν υπάρξει
διαφοροποίηση των κριτηρίων. Χρειαζόμαστε, προφανώς, μία «αξιολόγηση» γρήγορη
κι’ απλή, να τηρήσουμε απλά τα προσχήματα και να τελειώσουμε τη βρώμικη
δουλειά.
Αν όμως η κατάργηση των σχολικών φυλάκων, είχε κάποιες
συνέπειες στη λειτουργία των σχολείων, μπορεί να φανταστεί κάποιος τις
συνέπειες των απολύσεων των εκπαιδευτικών; Τα σχολεία, δεν παρέχουν κυρίως
υπηρεσίες φύλαξης, αλλά εκπαιδευτικές υπηρεσίες. Οι συνέπειες λοιπόν θα είναι
πολλαπλάσιες σ’ αυτή την περίπτωση. Και μην πει κανείς, ότι θα απολυθούν οι
εκπαιδευτικοί και θα προσληφθούν νέοι (μόνιμοι, αναπληρωτές, ΕΣΠΑ κ.λπ.). Αυτό
δεν ισχύει, γιατί υπάρχει ο γνωστός
κανόνας 1:10, ιερός και απαραβίαστος.
Όποιος εργάζεται επομένως σήμερα για την «αξιολόγηση» στην
εκπαιδευτική κοινότητα, αντικειμενικά, ασχέτως προσχημάτων και τοποθετήσεων,
εργάζεται για την υποβάθμιση του Δημόσιου Εκπαιδευτικού Συστήματος και πιθανά
για την καταστροφή του. Πώς όμως
συμβαίνει, τόσοι άνθρωποι που εργάζονται χρόνια ως εκπαιδευτικοί, με γνώσεις
και εμπειρίες αμέτρητες, με ευαισθησίες τεράστιες, να μην αντιδρούν σ’ αυτή την
κατάσταση, και να γίνονται όργανα της κυβερνητικής βούλησης, που οδεύει την παιδεία
στο αφανισμό; Μοιάζει παράλογο, αλλά δεν είναι. Είναι ένα φαινόμενο συνυφασμένο
με την ανθρώπινη φύση, που έχει μελετηθεί από τη 10ετία του ’60 και που
προφανώς γνωρίζουν καλά οι εξουσιαστές μας:
Ο Αμερικανός
κοινωνικός ψυχολόγος Stanley Milgram ( 1933 – 1984),
καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Yale,
επηρεασμένος από τις θηριωδίες των Ναζί
κατά τον 2Ο Παγκόσμιο Πόλεμο, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή των ανθρώπων στην εξουσία, με ένα πείραμα που
περιγράφεται αναλυτικά εδώ.
Τα συμπεράσματα ήταν συγκλονιστικά: Μόνο ένα 5% των ανθρώπων αρνείται να
υπακούσει στις παράλογες εντολές της εξουσίας! Το υπόλοιπο 95% υπακούει, προκαλώντας
συνειδητά βλάβη στο συνάνθρωπό του και ένα ποσοστό 65% υπακούει τυφλά,
αδιαφορώντας ακόμα κι αν προκαλέσει θάνατο με την πράξη του.
Η κρίσιμη στιγμή λοιπόν έφτασε! Η αξιολόγηση των
εκπαιδευτικών, θα γίνει φέτος σύμφωνα με το ΥΠΑΙΘ. Ο εκπαιδευόμενος (καθηγητής) είναι στη καρέκλα
του καλωδιωμένος και ο εκπαιδευτής (Σχ. Σύμβουλος, Προϊστάμενος, Δντης) πίσω
από το ταμπλό με τους διακόπτες. Τον διαχωρισμό -βεβαίως όχι με κλήρωση, αλλά και
στο πείραμα τελικά αυτή ήταν «μαϊμού»- την επίβλεψη και την ενθάρρυνση του
πειραματιστή την έχει ο Υπουργός Παιδείας και τα όργανά του. Περιμένουμε να
δούμε τη «ποσόστωση», όχι αυτή που επέβαλε το κράτος δια νόμου, αφού ξέρει
πόσους θέλει να απολύσει, αλλά αυτή που επιβάλει η ανθρώπινη φύση και μελέτησε ο
Milgram. Θα επιβεβαιωθεί το 95% και το
65% που βρήκε αυτός, ή έχει «εξελιχθεί» το ανθρώπινο είδος από την 10ετία του
’60; -«Κοντός ψαλμός, Αλληλούια!»
