Ένα αδημοσίευτο κείμενο του Άγγελου Μ. Φίλιππα για το χωριό "Άγιος Νικήτας" (Αθήνα, 1991)

Δημοσιεύω παρακάτω το "πρόλογο" από το ως άνω κείμενο που μου εμπιστεύτηκε ο συγγραφέας πριν από τον θάνατό του. Οι παρατηρήσεις στο κείμενο είναι δικές μου. (Στην 5η γραμμή της πρώτης παραγράφου του κειμένου, αντί της έκφρασης "... μεγάλη η του...", γράφε "...μεγάλη μεγάλη η χαρά που..."):

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΑ ΛΥΚΕΙΑ

 

Σ

ήμερα πήγα στα Λύκεια. Βρήκα τη πόρτα κλειδωμένη.  Με λουκέτο. Ένας άγνωστος ασπρομάλλης,  κύριος συζητούσε με μια μαθήτρια που ήθελε να βγει έξω και της εξηγούσε ότι απαγορεύεται. Με ρώτησε ευγενικά ποιος είμαι και τι θέλω. Όταν του είπα ότι είμαι σχολικός  σύμβουλος και έχω ραντεβού με τον Διευθυντή του 2^ου μου άνοιξε την πόρτα και πέρασα. Στην επιστροφή που με συνόδευσε ο Διευθυντής, διαπίστωσα ότι έπρεπε να έρθει ο φύλακας να μας ανοίξει. Ούτε ο Διευθυντής του σχολείου δεν είχε κλειδί!

«Φλας-μπακ», Μάρτης 2014.  Μια συνάδελφός μου, από την Κεντρική Μακεδονία, που είχε έρθει για κάποιες διαλέξεις στο Νησί, ήρθε να με βρει και της πρότεινα να επισκεφθούμε τα Λύκεια. Διαφορετικές  συνθήκες τότε. Πόρτες ανοιχτές, γονείς, μαθητές ,εξωσχολικοί περιφερόμενοι, μια κίνηση που δεν κόπαζε, ούτε όταν χτυπούσε το κουδούνι για μάθημα. Οι εκπαιδευτικοί βέβαια, βλέποντας ένα καινούριο πρόσωπο, από «πιο κεντρική» περιοχή, έβγαλαν την αγωνία τους για ενημέρωση και μας τάραξαν στις ερωτήσεις, όχι τόσο για επιστημονικά θέματα, όσο για την αξιολόγηση, «αυτοαξιολόγηση» κ.λπ. Η ώρα πέρασε γρήγορα και όταν στην αναχώρηση, την ρώτησα πως της φάνηκε το κλίμα στα σχολεία, περίμενα κάτι άλλο ν’ ακούσω. Όμως αυτό που μου είπε, θα το θυμάμαι για πάντα.

 –Καλά ήταν, όμως γιατί τόσος κόσμος μέσα στην αυλή και έξω από το σχολείο;

Τι μπορούμε να κάνουμε, είχα σκεφτεί τότε. Σχολικοί φύλακες δεν υπάρχουν (είχαν απολυθεί), ο Διευθυντής πρέπει να είναι στο γραφείο του, οι καθηγητές στο μάθημά τους. Ποιος να φυλάει την πόρτα; Εξ άλλου μαθητές Λυκείου είναι, μεγάλα παιδιά, υπεύθυνα. Δεν έχουν φόβο.

Έκανα λάθος και το διαπίστωσα 2 μήνες αργότερα. Ήταν τότε που πηγαίναμε να ψηφίσουμε. Οι παραδόσεις στα σχολεία ολοκληρώνονταν. Όταν έφτασα σπίτι, η μάνα μου στο Χωριό είχε βάλει στη διαπασών την τηλεόραση -δεν ακούει πια, είναι 85- με την εκπομπή της κας Σ., και άθελά μου άκουσα τη φωνή ενός δύστυχου πατέρα, να περιγράφει την τραγική κατάσταση του γιού του, μαθητή του 2^ου Λυκείου, που βρισκόταν στην εντατική του τοπικού Νοσοκομείου, μετά από φιλονικία με άλλο μαθητή, του ίδιου σχολείου, έξω στο δρόμο, εν ώρα… μαθήματος. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να περιγράψω την συνέχεια (αγωνία μήπως δεν συνέλθει το παιδί, αγωνία για την υγεία του, αγωνία για πιθανά αντίποινα, αστυνομίες , εισαγγελείς, τηλέφωνα σε αρμόδιους και αναρμόδιους, Ε.Δ.Ε. κ.λ.π.)

Επιστροφή στο παρόν. «- Σας έστειλαν σχολικό φύλακα;» ρωτάω με ελπίδα τον Διευθυντή. «-Όχι» μου λέει. Απλά γύρισαν κάποιοι με απόφαση του Δικαστηρίου και θα υπηρετήσουν για τρείς μήνες. Τότε θυμήθηκα ότι πράγματι, ορισμένοι σχολικοί φύλακες είχαν δικαιωθεί από τα δικαστήρια, καθώς το μέτρο της απόλυσης ήταν οριζόντιο, δεν είχε προηγηθεί  αξιολόγησή τους και συνεπώς κρίθηκε άδικο.

Κάποιες λοιπόν, από τις μέχρι τώρα προγραμματισμένες απολύσεις στο Δημόσιο, δεν προχώρησαν. Έληξε το θέμα εδώ; Όχι, γιατί πρέπει να απολυθούν κι’ άλλοι. Όχι μόνο για να αναπληρώσουν αυτούς που γύρισαν με δικαστικές αποφάσεις, αλλά γιατί κατά τους δανειστές μας το  Ελληνικό Δημόσιο είναι ακόμα « διογκωμένο» και χρειάζεται να γίνει πιο «ευέλικτο». Τώρα πρέπει όμως η δουλειά να γίνει σωστά και όχι «αρπακολατζίδικα», όπως πριν . Να μην μας τους στέλνουν τα δικαστήρια ξανά πίσω. Πρέπει να προηγηθεί αξιολόγηση!

Όσοι παρακολούθησαν  τα σεμινάρια του  ΥΠΑΙΘ το τελευταίο διάστημα και μελέτησαν εμβριθώς τις «ρουμπρίκες» αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, δεν μπορεί να μην αναρωτήθηκαν εάν είναι σωστό ο εκπαιδευτικός να βαθμολογείται με τα ίδια κριτήρια αν κάνει μάθημα στο Νηπιαγωγείο ή στην κατεύθυνση της Γ ΄ Λυκείου και σε τι επιτέλους θα βελτιωθεί η Δημόσια Εκπαίδευση, αν οι εκπαιδευτικοί εφαρμόσουν αυστηρά τους κανόνες βάσει των οποίων βαθμολογούνται και γίνουν τελικά όλοι «εξαιρετικοί» για την Υπηρεσία. Για το δεύτερο ερώτημα η απάντηση είναι «σε τίποτα», αλλά πρέπει να υπάρχει σύστημα «αξιολόγησης» για το λόγο που αναφέραμε παραπάνω, όσο για το πρώτο ερώτημα, προφανώς ο τρόπος αξιολόγησης πρέπει να είναι ο ίδιος, ώστε να μπορεί να βαθμολογηθεί ο εκπαιδευτικός, από ένα όχι απαραίτητα εξειδικευμένο υπάλληλο,   που θα απαιτηθεί αν υπάρξει διαφοροποίηση των κριτηρίων. Χρειαζόμαστε, προφανώς, μία «αξιολόγηση» γρήγορη κι’ απλή, να τηρήσουμε απλά τα προσχήματα και να τελειώσουμε τη βρώμικη δουλειά.

Αν όμως η κατάργηση των σχολικών φυλάκων, είχε κάποιες συνέπειες στη λειτουργία των σχολείων, μπορεί να φανταστεί κάποιος τις συνέπειες των απολύσεων των εκπαιδευτικών; Τα σχολεία, δεν παρέχουν κυρίως υπηρεσίες φύλαξης, αλλά εκπαιδευτικές υπηρεσίες. Οι συνέπειες λοιπόν θα είναι πολλαπλάσιες σ’ αυτή την περίπτωση. Και μην πει κανείς, ότι θα απολυθούν οι εκπαιδευτικοί και θα προσληφθούν νέοι (μόνιμοι, αναπληρωτές, ΕΣΠΑ κ.λπ.). Αυτό δεν ισχύει, γιατί υπάρχει ο  γνωστός κανόνας  1:10, ιερός και απαραβίαστος.

Όποιος εργάζεται επομένως σήμερα για την «αξιολόγηση» στην εκπαιδευτική κοινότητα, αντικειμενικά, ασχέτως προσχημάτων και τοποθετήσεων, εργάζεται για την υποβάθμιση του Δημόσιου Εκπαιδευτικού Συστήματος και πιθανά για την καταστροφή του. Πώς  όμως συμβαίνει, τόσοι άνθρωποι που εργάζονται χρόνια ως εκπαιδευτικοί, με γνώσεις και εμπειρίες αμέτρητες, με ευαισθησίες τεράστιες, να μην αντιδρούν σ’ αυτή την κατάσταση,  και να γίνονται όργανα  της κυβερνητικής βούλησης, που οδεύει την παιδεία στο αφανισμό; Μοιάζει παράλογο, αλλά δεν είναι. Είναι ένα φαινόμενο συνυφασμένο με την ανθρώπινη φύση, που έχει μελετηθεί από τη 10ετία του ’60 και που προφανώς γνωρίζουν καλά οι εξουσιαστές μας:

Ο  Αμερικανός κοινωνικός ψυχολόγος  Stanley Milgram ( 1933 – 1984), καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Yale,  επηρεασμένος από τις θηριωδίες των Ναζί κατά τον 2^Ο Παγκόσμιο Πόλεμο, αποφάσισε να  μελετήσει την υπακοή  των ανθρώπων στην εξουσία, με ένα πείραμα που περιγράφεται αναλυτικά  εδώ. Τα συμπεράσματα ήταν συγκλονιστικά: Μόνο ένα 5% των ανθρώπων αρνείται να υπακούσει στις παράλογες εντολές της εξουσίας! Το υπόλοιπο 95% υπακούει, προκαλώντας συνειδητά βλάβη στο συνάνθρωπό του και ένα ποσοστό 65% υπακούει τυφλά, αδιαφορώντας ακόμα κι αν προκαλέσει θάνατο με την πράξη του.

Η κρίσιμη στιγμή λοιπόν έφτασε! Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, θα γίνει φέτος σύμφωνα με το ΥΠΑΙΘ.  Ο εκπαιδευόμενος (καθηγητής) είναι στη καρέκλα του καλωδιωμένος και ο εκπαιδευτής (Σχ. Σύμβουλος, Προϊστάμενος, Δντης) πίσω από το ταμπλό με τους διακόπτες. Τον διαχωρισμό -βεβαίως όχι με κλήρωση, αλλά και στο πείραμα τελικά αυτή ήταν «μαϊμού»-  την επίβλεψη και την ενθάρρυνση του πειραματιστή την έχει ο Υπουργός Παιδείας και τα όργανά του. Περιμένουμε να δούμε τη «ποσόστωση», όχι αυτή που επέβαλε το κράτος δια νόμου, αφού ξέρει πόσους θέλει να απολύσει, αλλά αυτή που επιβάλει η ανθρώπινη φύση και μελέτησε ο Milgram. Θα επιβεβαιωθεί το 95% και το 65% που βρήκε αυτός, ή έχει «εξελιχθεί» το ανθρώπινο είδος από την 10ετία του ’60; -«Κοντός ψαλμός, Αλληλούια!»

 

Ο διαγωνισμός PISA και η ντροπή των Ελλήνων "οικονομικών αναλυτών"

"Αν θέλουμε να έχει μέλλον αυτός ο τόπος πρέπει να αρχίσουμε τις διαρθρωτικές αλλαγές άμεσα στην παιδεία. Η έκθεση του ΟΟΣΑ είναι ξεκάθαρη, δεν λείπουν ούτε τα χρήματα ούτε η υλικοτεχνική υποδομή. Αξιολόγηση, αυτονομία, λογοδοσία λείπει" (Απόσπασμα από άρθρο γνωστού οικονομικού αναλυτή. Το πλήρες κείμενο και τα στοιχεία του βρίσκονται  εδώ).

Για το διαγωνισμό PISA, ο οποίος οργανώνεται από τον ΟΟΣΑ, θεωρώ ότι είναι γνωστά κάποια πράγματα. Εάν δεν είναι, υπάρχουν πληροφορίες εδώ.

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε αρχικά, είναι ότι κατά τη λογική των οργανωτών του διαγωνισμού, η παγκοσμιοποίηση (γεωγραφική, πολιτική, οικονομική, εκπαιδευτική κ.λ.π.) έχει ήδη συντελεστεί. Διαφορετικά ποιός ο λόγος σύγκρισης των μαθητών της Ν.Κορέας με τους μαθητές της Ελλάδας; Θα τους χρειασθούν οι ίδιες γνώσεις και οι ίδιες δεξιότητες; (βλ. προηγούμενη γελοιογραφία).

Αλλά κι' αν αυτό δεν συμβαίνει, θα έλεγε ένας εξυπνάκιας σαν τον αρθρογράφο του περιγραφέντος άρθρου, είναι δυνατόν τα 15χρονα παιδιά μας να μην μπορούν να απαντήσουν σε τόσο απλές ερωτήσεις Γλώσσας, Μαθηματικών ή Φυσικής; Είναι δυνατόν η Ελλάδα να παίρνει μικρότερο βαθμό σε οποιοδήποτε διαγωνισμό από τo Μεξικό π.χ.; Τι κάνουν σ' αυτά τα σχολεία; "Ντροπή στα Ελληνικά σχολεία", "αξιολόγηση!", "λογοδοσία!"

Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, ας δούμε πως διεξάγεται ο διαγωνισμός αυτός σε ένα Ελληνικό Λύκειο:

1)Εμφανίζεται στην Α΄ Λυκείου ο Διευθυντής του σχολείου και ανακοινώνει στους μαθητές, ότι μετά από εντολή του Υπουργείου, οι μαθητές που θα ακούσουν το όνομά τους θα παραμείνουν στη τάξη (διαβάζει ένα κατάλογο ονομάτων) για να γράψουν ένα  test που ΔΕΝ θα υπολογισθεί όμως στο βαθμό τους. (Δεν γίνεται αλλιώς, γιατί τα γραπτά βαθμολογούνται εκτός σχολείου, καθώς τα στοιχεία των σχολείων, των μαθητών, αλλά και τα θέματα, είναι απόρρητα). Οι υπόλοιποι μαθητές της τάξης συνεχίζει ο Διευθυντής, είναι ελεύθεροι να βγουν έξω στο προαύλιο για να παίξουν μπάσκετ (Επίσης δεν γίνεται αλλιώς γιατί δεν υπάρχει ελεύθερη αίθουσα και ελεύθερος εκπαιδευτικός να τους "απασχολήσει")

2) Στη τάξη επικρατεί "πανικός"..Οι μισοί πανηγυρίζουν για το απρόσμενο "κενό" και οι υπόλοιποι βρίζουν τον Διευθυντή που επέλεξε αυτούς να γράψουν. (Στη πραγματικότητα, τόσο το σχολείο, όσο και οι μαθητές, έχουν επιλεγεί από το σύστημα, ώστε το δείγμα να είναι αντιπροσωπευτικό)

3) Οι φωνές των συμμαθητών τους που παίζουν ελεύθερα στο προαύλιο αντηχούν μέσα στη τάξη, ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούν να "τελειώσουν" το γρηγορότερο το test, ώστε προλάβουν να παίξουν κι' αυτοί λίγο. Αφού δεν μετράει στο βαθμό τους, δεν τους απασχολεί τι θα γράψουν.Μερικές φορές δεν διαβάζουν καν τις ερωτήσεις, για να μη "χασομεράν". Απλά τσεκάρουν μία οποιαδήποτε απάντηση, για να μη τους πουν ότι δεν απάντησαν.

Ας εξετάσουμε τώρα το παράδειγμα  με το θέμα του διαγωνισμού PISA που περιγράφει ο "οικονομικός αναλυτής":

Ο Χρήστος μόλις πήρε το δίπλωμα οδήγησης και θέλει να αγοράσει αυτοκίνητο. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τις επιλογές αυτοκινήτων που έχει

Μοντέλο	Άλφα	Βήτα	Γάμμα	Δέλτα
Έτος	2003	2000	2001	1999
Τιμή	4800	4450	4250	3990
Κοντέρ	105000	115000	128000	109000
Κυβικά εκ. (χιλ.)	1,79	1,796	1,82	1,783

Ερώτηση. Ποιο αυτοκίνητο έχει το μικρότερο κυβισμό;

 Αν δεχθούμε το παραπάνω σενάριο και η απάντηση των μαθητών είναι τυχαία, η πιθανότητα που υπάρχει να επιλέξει κάποιος τη σωστή απάντηση (μοντέλο  Δ) είναι   25%.

Όταν όμως έχουμε, ένα μεγάλο πλήθος μαθητών, πάντοτε υπάρχουν εξαιρέσεις. Ορισμένοι μαθητές, είτε γιατί είναι πιο φοβισμένοι και υπάκουοι, είτε γιατί δεν τους αρέσει το μπάσκετ, αποφάσισαν να μελετήσουν την ερώτηση και την απάντησαν σωστά γιατί έχουν τις κατάλληλες γνώσεις. Πιστεύω ότι αυτοί είναι όχι περισσότεροι από το 10% του συνόλου, οι λεγόμενοι "καλοί μαθητές της τάξης". Γενικά εξ άλλου και από την βιβλιογραφία, ένα τέτοιο ποσοστό ανταποκρίνεται στις προφορικές διαλέξεις-διδασκαλίες, που είναι ο κύριος τρόπος μετάδοσης γνώσεως στο Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα

Επειδή κατά κανόνα όμως η επιτήρηση δεν είναι και πολύ αυστηρή, κάποιοι από τους καλούς μαθητές "σφύριξαν" τη σωστή απάντηση στο διπλανό τους, ή τους "κατασκόπευσε" ο πίσω τους, ας πούμε ένα ποσοστό 5% (κάθε 2 καλοί μαθητές, ένας κλέφτης). 

Λογικά, το αποτέλεσμα του διαγωνισμού στο ερώτημα αυτό θα είναι: Στους 100 μαθητές, οι 15 απαντούν σωστά λόγω γνώσεων ή "κλεψίματος" και άλλοι 85/4=21 λόγω τυχαίας επιλογής. Συνολικά 15+21=36% απαντούν σωστά και επομένως 64% λάθος.

Σύμφωνα με τον "αναλυτή", το αποτέλεσμα των απαντήσεων στην Ελλάδα είναι 63% λάθος!!! Κι' αυτό κατά την άποψή του είναι "άνω ποταμών"  ενώ στη πραγματικότητα μέσω του διαγωνισμού PISA απλά ανακαλύψαμε την ...Αμερική.

Όσο για τις προτάσεις...Τι να πούμε. Αν το αποτέλεσμα ήταν εκ των προτέρων γνωστό, γιατί να μην ήταν και η έκθεση έτοιμη εκ των προτέρων;

-Τι του λείπει του ψωριάρη;(του Ελληνικού Εκπαιδευτικού συστήματος;)

-Φούντα με μαργαριτάρι (αξιολόγηση, λογοδοσία, αυτονομία κ.λ.π.)

-"Δεν έχει σημασία η υλικοτεχνική υποδομή" (αλήθεια στη Ν.Κορέα υπάρχουν σχολεία χωρίς θέρμανση, φωτοτυπικό και υπολογιστές;)

-"Δεν παίρνουν πολλά χρήματα οι καθηγητές στην Ελλάδα, αλλά δουλεύουν και λιγότερες ώρες" (να κάνουμε μια σύγκριση με τη Φιλανδία;)

Φοβάμαι ότι στο μέλλον θα χρειασθούμε ένα καινούριο διαγωνισμό PISA, στον οποίο θα πρέπει να παίρνουν καλό βαθμό όλοι οι υποψήφιοι αρθρογράφοι, πριν του δοθεί η άδεια να γράψουν κάποιο άρθρο. Δεν φταίνε όμως αυτοί. Κι αυτοί θύματα του Ελληνικού Εκπαιδευτικού Συστήματος είναι...

Το Αίμα του Λιονταριού και το πανηγύρι των …………αρουραίων

Η Σύρτη ή το Στάλινγκραντ της έρημου, αντιστάθηκε με όλο το αίμα της εναντίον της ουράνιας βαρβαρότητας του ΝΑΤΟ και των αυτοχθόνων μισθοφόρων τους.
Ανάμεσα στα καπνισμένα ερείπια της μαρτυρικής πόλης, πέθανε ένα λιοντάρι. Ένα λιοντάρι το οποίο σε όλη τη διάρκεια της ζωής του όπως και στο θάνατό του, είχε ξαναδώσει την υπερηφάνεια στην χώρα του, στο λαό του, στην ήπειρο του σε όλους τους άθλιους της γης.
Γύρω από το θανατωμένο σώμα του, όπως οι πεινασμένοι αρουραίοι, οι βάρβαροι του CNT και του ΝΑΤΟ καυγαδίζουν για τα απορρίμματα της ευγενούς σάρκας του.
«Εμείς τον αποτελειώσαμε» φωνάζουν οι αρουραίοι του Shape και των Ιλισίων».
«”Όχι, εμείς είμαστε» ανταπαντάνε οι αυτόχθονες αρουραίοι».
Το πληγωμένο σώμα του Καντάφι είναι η πληγωμένη Λιβύη, που δίνεται ως βοσκότοπος στο ΝΑΤΟ και το CNT.
Η Λιβύη του Καντάφι ήταν μια χώρα υπερήφανη. Οι πολίτες της δεν έπρεπε να ικέτευαν για ελεημοσύνη στην πόρτα των Ευρωπαίων αρχόντων.
Η Λιβύη του Καντάφι ήταν μια ευημερούσα χώρα. Ήταν το Ελντοράντο όλης της Αφρικής. Η γη της αφθονίας που εξασφάλιζε την πλήρη απασχόληση.
Η Λιβύη του Καντάφι ήταν μια χώρα της ισοτιμίας. Οι γυναίκες σπούδαζαν και είχαν καλύτερες επιδόσεις από τους άνδρες. Οι γυναίκες αποφάσισαν. Οι γυναίκες διοικούσαν. Οι γυναίκες πολεμούσαν.
Η Λιβύη του Καντάφι ήταν μια γενναιόδωρη χώρα. Δωρεάν σχολεία εξοπλισμένα με τον πιο σύγχρονο εξοπλισμό. Δωρεάν νοσοκομεία χωρίς παραλείψεις. Αυτή η Λιβύη, μεταξύ άλλων, χρηματοδότησε το Rascom 1, ένα δορυφόρο επικοινωνιών που θα επέτρεπε σε όλους τους Αφρικανούς να τηλεφωνήσουν σχεδόν δωρεάν, αυτούς που πλήρωναν τα ακριβότερα τηλέφωνα στον κόσμο. Η Ευρώπη είχε προχωρήσει μέχρι να αποικίσουν τα αφρικανικά δίκτυα επικοινωνίας, αναγκάζοντας την ήπειρο να πληρώσει 500 εκατομμύρια δολάρια ετησίως για τη σύνδεση των Αφρικανών στους δορυφόρους της.
Η Λιβύη του Καντάφι ήταν η χώρα της αλληλεγγύης. Μέσω ενός Υπουργείου υπεύθυνου για τη στήριξη της παγκόσμιας επανάστασης, αυτή η Λιβύη είχε αγκαλιάσει όλους τους αντιστασιακούς του κόσμου, είχε χρηματοδοτήσει αμέτρητα απελευθερωτικά κινήματα: Μαύρους Πάνθηρες, ακτιβιστές αντι-απαρτχάιντ, Χιλιανούς αντιστασιακούς, του Σαλβαδόρ, των Βάσκων, της Ιρλανδίας , τους Παλαιστίνιους, της Αγκόλας. Κατοικημένοι από τις πρωτογενείς φαντασιώσεις τους μερικές ευρωπαϊκές εφημερίδες είχαν αναφέρει ότι γυναίκες ελεύθεροι σκοπευτές των Επαναστατικών Ένοπλων Δυνάμεων της Κολομβίας (FARC) είχαν προσληφθεί από τον Καντάφι. Αγνή παραπληροφόρηση. Ωστόσο, οι πολεμιστές του απελευθερωτικού κινήματος της Δυτικής Σαχάρας, του Μετώπου Πολισάριο, προστάτευαν όντως καλά την Τρίπολη από τη βαρβαρότητα του ΝΑΤΟ / CNT.
Η Λιβύη του Καντάφι έζησε την εμπειρία της άμεσης δημοκρατίας. Ο Καντάφι είχε μόνο ένα συμβολικό ρόλο, αυτού του σοφού γέροντα ταυτόχρονα σεβαστού και καθησυχαστικού. Ο πληθυσμός ενθαρρυνόταν να συζητήσει και να ορίζει τη μοίρα του μέσω των λαϊκών Συνελεύσεων. Δεν χρειαζόταν ούτε κοινοβούλιο ούτε κόμματα.
Δυστυχώς, η Λιβύη του Καντάφι δεν κατάφερε να εγκαταστήσει μια βιώσιμη δημοκρατία. Οι προσωπικές διαμάχες πήραν το προβάδισμα έναντι των συλλογικών συμφερόντων. Όπως πολλές επαναστάσεις, η Λιβύη του Καντάφι γνώρισε τον ιδεολογικό εκφυλισμό και την παρέλαση των πόνων και των αδικιών.
Η Λιβύη του Καντάφι δεν κατάφερε να εδραιώσει την ειρήνη μεταξύ των φατριών και των φυλών της Τριπολίτιδας και της Κυρηναϊκής.
Η Λιβύη του Καντάφι πίστευε ότι μόνο η δύναμη κέρδιζε τους φρενήρεις τζιχάντ της Αλ Κάιντα, οπορτουνιστές και φιλοδυτικούς αποστάτες.
Η Λιβύη του Καντάφι προσπάθησε να σπάσει τη διεθνή απομόνωση της, νομίζοντας ότι οι αρουραίοι των Ιλισίων, της Downing Street αρ. 10, του παλατιού Chigi ή του Λευκού Οίκου θα έρχονταν να φάνε στο χέρι της. Αυτοί οι αρουραίοι στην πραγματικότητα γλίστρησαν ύπουλα στο μανίκι της φόρμας του. Άρπαξαν την ευκαιρία να διεισδύσουν στη χώρα του, να την σαμποτάρουν, να την καταστρέψουν και να την λεηλατήσουν για έναν αιώνα.
Τώρα οι αρουραίοι της Ευρώπης και οι αρουραίοι του CNT ξεδιψούν στη χαίτη του λιονταριού.
Αλλά το λιοντάρι απέδρασε από τα νύχια τους για πάει να βρει τον Λουμούμπα και τον Σανκάρα, τα άλλα μαρτυρικά παιδιά της Αφρικής.
Πιέστε, ορδές των δειλών, Πιέστε! Να κάψει το αίμα του τα έντερα σας, όπως το Zaqqum*!
Κλάψτε, Λίβυοι Πατριώτες, κλάψτε! ! Τα δάκρυα σας να καταπιούν τους χάρους σας και τους στρατούς τους.
*Το δένδρο Zaqqum -αναφέρεται στο Κοράνι, Sure 44 Verse 43-46- ονομάζεται και καταραμένο δένδρο, φύτρωσε στις φλόγες της κόλασης. Οι κολασμένοι είναι καταδικασμένοι να το τρώνε και η φλόγα τους καίει τα σωθικά.
Bahar Kimyongür

*O Bahar Kimyongür είναι Βέλγος τουρκικής καταγωγής ακτιβιστής της τουρκικής «τρομοκρατικής» οργάνωσης DHKP-C που καταζητείται από το τουρκικό καθεστώς.
Έγινε γνωστός για τη δίκη του στις Βρυξέλλες, την καταδίκη του και τελικά την αθώωση του.
Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Τουρκία, γη διασποράς και εξορίας ιστορία των πολιτικών μεταναστεύσεων από τη Τουρκία.» (2008)
21-10-2011
http://www.michelcollon.info/Libye-Le-sang-du-lion-et-le-festin